Bianca aan het woord

'Wil je een stukje schrijven over hoe je het ervaart om gastgezin te zijn?'
Ja dat wil ik best, want hoe ervaar ik dat eigenlijk, ik heb eerlijk gezegd nog nooit bij die vraag stilgestaan.

Net als velen zie ik op Facebook bijna dagelijks berichten en beelden voorbij komen van dieren in nood, mishandelde en verwaarloosde dieren, vréselijke plaatjes soms die ik heel snel wegklik omdat ik ze niet meer van mijn netvlies krijg, plaatjes die me ’s-nachts uit mijn slaap houden. Het is soms echt niet te bevatten wat mensen met dieren uitvreten en ik word er kotsmisselijk van.

Ook veel mensen verkeren in nood, maar ik moet eerlijk bekennen dat niks me meer raakt dan de blik in de ogen van een hulpeloos en weerloos dier. Dan begint er vanbinnen wat te borrelen, iets dat ik zelf eigenlijk niet eens onder controle heb, een gevoel wat me onrustig maakt, ik wil iets doen! Iets meer dan op de Vind-ik-leuk knop klikken of een donatie overmaken en de hulpvrager veel succes wensen; nee, ik wil het leven voor dat ene dier beter maken, ik wil hem laten ervaren hoe het voelt om met liefde en zorg omringd te worden, om een hondenleven te hebben.

Meer dood dan levend, hoe kun je dan toekijken?!

Zo is het begonnen, dan waag je de sprong in het diepe en zegt ‘laat maar komen, ik wil die veilige haven zijn waar hij of zij tot rust kan komen’, dan word je gastgezin.
Je hebt wel enig idee over wat je kunt verwachten, er is wat informatie over de hond, maar het is een vreemde omgeving waarin hij terechtkomt, andere geuren, andere geluiden en gewoonten, dus de eerste paar dagen is het een kwestie van elkaar leren kennen en een ritme vinden, aanpassen van beide kanten. En wat me dan altijd weer verbaast is de flexibiliteit van de honden, zelfs van de honden op leeftijd. Ik zeg dat het me verbaast, maar veel vaker ben ik tot tranen toe geroerd over het vertrouwen dat ze je zo snel weer geven.

In het begin is het allemaal nog een beetje voorzichtig aftasten, maar dan komt die dag dat je de verandering ziet; hij zit beter in zijn vacht, zijn bewegingen zijn soepeler, zijn staart kwispelt bij alles wat hij doet en de lichtjes zijn weer terug in zijn ogen. Hij is weer een blije hond, een hond die zegt ‘jij bent mijn baas, ik ben jouw hond, wij maken er samen iets moois van!’

9 Maanden oud, de hele dag aan een boom in de tuin vastgebonden, helemaal kapotgebeten van de stress!

En onvermijdelijk komt ook die andere dag, de dag waarop hij weggaat. Je geeft zijn riem aan het nieuwe baasje, kijkt hem na als hij opnieuw vol vertrouwen zijn nieuwe leven tegemoet loopt. Je herinnert je de gedrukte hond die binnenkwam en ziet die blije hond die je leven uitloopt.
Moeilijk? Zeker! Maar een ander gevoel overheerst. Het gevoel dat je getuige mocht zijn van de aanloop naar een nog veel mooier leven bij nieuwe baasjes die dat samen met hem gaan beleven, dát is waar je het allemaal voor doet en dat gevoel laat zich met geen pen beschrijven.

Al schrijvende heb ik antwoord gekregen op de vraag hoe ik het ervaar om gastgezin te zijn: het is intensief, het is soms aanpoten, het zet je aan het denken en het is ontroerend, maar het resultaat – een blije hond die een tweede (of soms zelfs derde) kans krijgt – maakt dat het altijd allemaal dubbel en dwars de moeite waard is!

Bianca

Je kijkt ze na als ze met vrolijk kwispelende staart vertrekken, op naar hun nieuwe leven!

Stichting Jacob's Ark
© 2012 - 2018